Zielono mi

Idzie luty, zmień buty :) najlepiej na kalosze.  O lodzie moi mili to my sobie możemy jedynie pomarzyć.Wszystko zmierza ku temu, że wchodzimy w fazę: oczekiwanie na wiosnę. I nie chce tu absolutnie niczego przyśpieszać, ale klucz dzikich gęsi na niebie, 10 stopni ciepła i wydłużający się powoli dzień  powoduje u mnie szybsze bicie serca. Niby sobie tak od niechcenia przeglądam strony ogrodnicze projekty rysuje ogrodowe, coś bym, zmieniła, coś nowego dostawiła i w sumie z małych myśli robi się wielki PLAN. :))) A tymczasem dęby nam normalnie dębieją :) Zasadzone przez mojego szanownego męża w sposób iście profesjonalny, wykiełkowały i liście już mają. I to jakie piękne! Nic tylko będziemy dęby sadzić na wiosnę i zostawiać po sobie ślad w postaci solidnego pnia. A jakże!

A tu najmłodszy amator zieleni i wiosny! On się nie może doczekać zielonej trawki i skoków prawie pod niebo na trampolinie :)

Dęby to nie jedyni moi zieloni przyjaciele, pod oknem mieszka sobie taki oto pan szczypiorek. Wykopany późną jesienią, albo nawet wczesną zimą uchronił się przed zimnem i chłodem i sobie nieźle daje radę. A my bez skrępowania  co rusz skubiemy jego soczyście zielone listeczki, co również widać na zdjęciu. Prawa strona solidnie ogołocona :)))

Tak mi dzisiaj pozytywnie odpaliło, że sobie wygrabiłam z igieł taki kawałek, gdzie mamy powieszony hamak latem. Wyniosłam chyba z siedem koszyków igieł. Ale kiedy mam w głowie takie wspomnienie to naprawdę mi się chce: wiosny!

Pozdrawiam serdecznie :)